Lire urip lumaku tanpa ana sing
mangerteni, rena duka wis dadi babagan lumrah tan bisa ana sing ngadang utawa
menging, semana uga rasa katreasnan. Kang isa tumeka lan lunga tanpa dinyana.
Sawetara ngugemmi apa salahe.
“Dhok lel, leren sek olehe nyambut gawe, kono dhang resek-resek!” suarane mbok marti
ngundhang putrane.
“inggih mbok, menika kula rampungake
rumien, kantun sekedhik og.”
“iya wis dang dirampungke, mengko nek mangkat
sekolah aja lali sarapan dhisek ya!”
“inggih mbok”.
Kaya ngeneki kahananku saben dina,
aku leli, anak dhusun Karta Miri kang kudhu berjuang kanthi keras kanggo golek
sega lan nyambung urip. Sejatine aku isih sekolah ana ing bangku sma,
ananging sakdurunge mangkat sekolah aku
tansah ngewangi si mbokku sing prenggaweane dadi buruh umbah-umbah. ora akeh
pancen paulihane, nanging sak orane kuwi bisa dadi dalan nyambung urip.
“Lel wis nggarap pre bu rina sing
diutus gawe monolog?” pitakone Wartini mecah lamunanku
“wis war, lha awakmu? Aja muni nek lali
durung garap?”
“Waduh
lel piye iki aku durung blas, ndek bengi aku nonton film anyar sing digawakake
dening masku saka Semarang, lel warai ya aku, lel plisssss?”
Wartini kuwi kanca raketku, kanca
raket sing kaet cilik wis runtang-runtung bebarangan, umure uga ora aduh karo
umurku sing mung kacek rong sasi luwih
enom, ning bedhane yan aku anak randa burah umbah-umbah, Wartini kuwi anak
lurah dhusun kang disegani tur dheweke uga ayu, mulakna akih kanca-kanca lanang
ing sekolahku pada keplincut lan gandrung asmara karo dheweke.
Salah sawijining dina, kaya adat
biasane aku mlaku menyang sekolah kang jarake lumayan adoh saka omahku, nalika
kuwi aku rada kawanen amerga sakdurunge budhal aku kudhu ngebarke umbah-umbahan
kang ora bisa disambut si Mbok, amerga panjenengane lagi gerah. bis kang
biasane tak tumpaki wis ora ana. kanti langkah kemrungsung aku napaki dalan
cilik pinggir dalan gedhe, pikiranku wis was-was wedi nek kecer padahal dina
kuwi aku ana ujian semester. Dumadakan mak gedebruk, aku tiba kesandung watu
sing bregegek gedhe ing sisih kiwane dalan.“astagfirrallh, piye iki sikilku
kesleyo ora bisa dienggo mlaku apa meneh iki wis jam 7 luwih.” Sambatku kaucap
metu, dumadakan ana tangan kang diulurke ngekei isarat supaya aku nampani tangan kang di ulurke kuwi.
“Ati-ati
dek, nek mlaku. Sing lara apane?” mripatku sesekali ketemu pandang kara
pawongan lanang sing uga nganggo seragam sekolah abu-abu kuwi.
“Inggih
mas, menika kula saweg kesusu ananging boten punapa- napa kok” Jawapanku rada
dingkluk
“Lha kok yah mene durung mlebu sekolah? Lha
sekolahmu ngendi dek?”
“Kula saking sma 1 mas, menika kula radi
kesiangan dadose kemrungsung kados ngeten niki “ kelekku sing rada isin
“Oh kebeneran aku ya sma 1, bareng aku wae “
ujare pawongan lanang sing duweni kulit sawo mentah lan praupan ganteng kuwi
karo nyandak pite.
“Lha panjenengan kok nggih kengeng menopo ugi
dereng kesah?” pitakonku takwanek-wanekke
“Aku saka rumah sakit dik, ana perlu
sakwetara. Kene dik dang munggah”
Tanpa kaucap apa-apa saka lambeku,
tanganku ditarek lan diungguhke ana goncekan buri, sejatine ana rasa deg-deg
ing jero ati nalika kuwi, apa meneh iki kali kapisanan aku digoncekke pawongan
lanang, “ ya allah, apa iki sing tak rasa? Apa iki sing diarani love at first
sign?” batinku neng jero ati tanpa bisa kaucap, pawongan lanag kuwi tansah
ngolai pite saya banter. Ana ing dalan aku ora wani ngajak omong apa-apa,
amerga rasa deg-deg ing atiku. Orao kanggo ngomong, takon asmane wae ora bisa
kawedar.
Bubar kedadeyan kuwi, aku
bener-bener ora isa nglaleake praupan lanang kang wis tumemplek ing atiku, saya
suwe saya jeru kependem. Kaya kapendeme tales sing wis kadung ketumpuk deneng
lemah sing saya duwur.
